0 میکرو ارگانیسم را از نظر توانایی آن‌ها جهت تجزیه آفلاتوکسین‌ها مورد بررسی قراردادند. و در این بین تنها یک باکتری به نام فلاووباکتریوم اورانتیناکوم 184-B قادر به حذف معکوس آفلاتوکسین از محلول بود. بررسیهای اولیه نشان داد که pH و دما بر روی جذب سم توسط سلول‌ها تاثیر می گذارد. مقدار قابل توجهی از سلول ها به طور دائم درصد بالائی از آفلاتوکسین را از محلول حذف می نمایند. بسیاری از سول هایی که توسط حرارت غیر فعال شده اند با بعضی از آفلاتوکسین‌ها پیوند می دهند که به سادگی از طریق شستشو با آب احیا می‌شوند. توانائی میکروارگانیسم‌ها در حذف آفلاتوکسین‌ها از غذاها در شیر ، روغن سبزیجات ، غلات ، بادام زمینی ،کره و شیر دیده شد. اهمیت روش تجزیه زیستی آفلاتوکسین زمانی افزایش خواهد یافت که مقاومت مصرف کننده در مقابل اصلاح شیمیایی افزایش یابد. رنگدانه نارنجی روشن با این باکتری در ارتباط است و به احتمال زیاد باعث کاهش کاربرد آن در تخمیر غذاها و خوراک ها می‌گردد. بررسی‌های اخیر در این زمینه بر روی این تجزیه متمرکز شده اند. مهمترین سوالی که بایستی جواب داده شود این است که : آیا حقیقتاً این باکتری باعث تجزیه آفلاتوکسین می گردند یا اینکه از بین رفتن سم، ناشی از جذب سلول هاست. بدون دانستن این موضوع نمی توان هیچ مزیتی را برای روش میکروبی حذف آفلاتوکسین متصور شد. به منظور تعیین سرنوشت دقیق آفلاتوکسینB1 که در معرض این میکروارگانیسم قرار می گیرددر نمونه‌های کنترل تنها %7/99 رادیواکتیوها بعد از 72 ساعت در فاز کلروفورم باقی می مانند. به همین صورت سلول های مرده و هم سلول های زنده مقداری آفلاتوکسین راجذب می‌نمایند. حذف آفلاتوکسین B1 توسط سلول‌های مرده بعد از نمونه گیری اولیه ثابت باقی می‌ماند که بیانگر و موید ماهیت فیزیکی فرآیند اتصال توکسین است. در طی انجام آزمایش دی اکسید کربن های علامت گذاری شده توسط سلول های زنده آزاد می‌شوند. سلول‌های زنده و سلول های کنترلی دی اکسید کربن رادیو اکتیو را آزاد می نمایند این حالت نشان می دهد که آفلاتوکسین B1 توسط سلول های زنده متابولیز می‌گردد و توسط دیواره سلول جذب نمی‌شود.تشریح ساختار محصولات حلال در آب ناشی از تجزیه آفلاتوکسین B1 و سمی بودن آن نیازمند بررسی های بیشتر است. بررسیها در مورد نقش میزان سم و منبع کربن ثانویه در تبدیل آفلاتوکسین B1 توسط باکتری‌ها نشان داد که نه مواد غذایی افزوده شده (مانند گلوکز) و نه سم فاقد علامت اثر قابل توجهی در تبدیل میکروبی آفلاتوکسین B1 دارند. نتایج بدست آمده پیشنهاد می دهند که تجزیه زیستی آفلاتوکسین B1 توسط فلاویوباکتریوم احتمالا ناشی از پدیده کانی شدن می باشند و ارتباطی به پدیده متابولیسم مشترک ندارند. توانایی این میکروارگانیسم‌ها برای حذف سم آفلاتوکسین آن هم بدون احتیاج به منبع انرژی داخی برای انجام تلاش ها و مطالعات بیشتر مهم می‌باشد.
واژه پروبیوتیک در طی سالیان سال توسعه یافته و اخیراً تعریف واحدی از آن ارائه شده است. باکتری‌های لاکتیکی و بیفیدوباکتریوم ها باعث حذف فلز، سم سیانوئیدی و مایکوتوکسین‌ها از محلول ها آبدار می‌شوند. مشخص شده است که فرآیند اتصال آن‌ها خاص و مربوط به گروه های خاصی می‌باشد. اثر بخشی گونه‌های میکروبی و گونه‌های مربوطه در حذف این ترکیبات متفاوت می‌باشد. بهرحال این موضوع که اکثر گونه‌هایی که تا به حال ویژگیهای آنان تعیین شده است با اجزای مثبت یا مواد غذایی متصل نمی‌شوند موضوع بسیار جالبی است که از اهمیت بسیار بالایی در مطالعات غذایی برخوردار است. به همان صورت نیز باکتری‌های اسید لاکتیکی و بیفیدوباکتریوم مستقیماً با ویروس ها و پاتوژن های موجود در غذاها و آب و همچنین میکروبهای تولید کننده سم و خود سموم فعل و انفعالاتی را انجام می دهند. تعریف فعلی مورد استفاده در اتحادیه اروپا بر اساس مطالعه ILSL و WHO است. بر اساس تعریف WHO واژه پروبیوتیک به صورت زیر تعریف شده است:
میکروارگانیسم‌های زنده به گونه ای هستند که وقتی به میزان کافی به کار گرفته شوند مزایایی را برای سلامتی میزبان به همراه دارند. این تعریف متمایز از تعریف ارائه شده توسط محققین ژاپنی است. در تعریف دوم پروبیوتیک شامل میکروارگانیسم‌های زنده و سلول هایی از میکروارگانیسم‌های زنده است که از نظر سلامتی با ارزش هستند. البته مزایایی برای پروبیوتیک‌هایی که با حرارت کشته شده اند نیز وجود دارد. البته باید تلاش هایی در جهت ارائه تعاریفی جدیدتر و کامل تر از پروبیوتیک صورت پذیرد زیرا می دانیم که اکثر میکروارگانیسم‌های موجود در مجرای گوارش انسان با استفاده از روش‌های فعلی غیر قابل کشت هستند.ولی به هر حال این باکتری‌ها در روده های انسان فعال هستند که نشان می دهد زنده بودن آن‌ها پیش شرط لازم برای برخورداری از مزایای آنان برای سلامتی نیست. زیرا مشخص شده است که باکتری‌های اسید لاکتیکی و بیفیدوباکتریوم های غیر زنده نیز مزایایی را برای سلامتی انسان به همراه دارند. معمولاً پروبیوتیک‌ها با میکروب‌های روده و گیرنده های دیواره روده فعل و انفعال دارند و اثرات متفاوتی را بر روی میزبان بر جای می گذارند. موضوع جالب توجه این است که باکتری‌های اسید لاکتیکی و بیفیدوباکتریوم ها مستقیماً بر روی بیماری زاها و تولید کننده های سموم اثر می گذارند زیرا این مواد بر روی سلامت میزبان تاثیر گذار خواهد بود.
سالمینن و همکاران در سال 2010 برتعامل پروبیوتیک و پاتوژن تحقیق کردند نقش مثبت باکتری‌های پروبیوتیک در مقابل عوامل بیماری زای مجرای گوارش و مکانیزم های فعال در این امر موضوعاتی هستندکه بسیار مورد توجه قرار گرفته اند. زیرا این فعل و انفعالات به عنوان معیاری برای انتخاب پروبیوتیک‌های جدید برای مصرف انسان محسوب می‌شوند. مکانیزمی که از طریق آن می توان به کاهش میزان pH دارو، رقابت با پاتوژن برای محل های اتصال و ترشح مواد میکروبی، غیر فعال سازی سم و تحریک سیستم ایمنی اشاره نمود. مکانیزم های تعامل میزبان شامل تعامل فیزیکی باکتری و سلول پوششی (اتصال سلول های مخاطی و تحریک برای ترشح ماده مخاطی تولید کننده مولکول های دفاعی- تقویت عملکرد های دفاعی روده) تعامل باکتری و سیستم ایمنی بدن (تنظیم پاسخ های ایمنی) و فعل وانفعال باکتری – باکتری (بازداشتن پاتوژن از طریق جلوگیری از برقراری اتصال ترشح مواد آنتی میکروبی – رقابت بر سر ماده غذایی و اثرات ضد سم) می باشند. پروبیوتیک‌ها دارای هدف ومکانیزم های مشخص و شناخته شده ای هستند. ممکن است باکتری‌های مختلفی از یک گونه اثرات مختلفی را بر روی میزبان بگذارد. افزایش سریع اطلاعات ژنتیکی به وضوح رفتار گونه‌ها را در باکتری‌های پروبیوتیک و باکتری‌های دیگر که با روده ها انسان در ارتباط هستند مشخص می نماید. چنین داده هایی بیانگر این موضوع است که ترکیبی از پروبیوتیک‌های خاص می تواند بسیار موثرتر از یک پروبیوتیک بر روی اهداف خاص باشد. فرض بر این است که ترکیبی از گونه‌های پروبیوتیکی می تواند باعث افزایش اثرات این ترکیب بر روی سلامتی گردد. بنابراین تاثیر ترکیبات می تواند زمانی خنثی کننده باشد که انتخاب گونه‌ها به صورت کاملاً عملی انجام نشده باشد. اتصال باکتری‌ها به سلول های مخاطی روده یا هجوم باکتری‌ها بیماری زا به ماده مخاطی مراحل پیش نیاز برای توده ای شدن و عفونی شدن مجرای روده می باشند. اتصال یک فرآیند پیچیده است که شامل مکانیزم های پروبیوتیکی است و این ویژگی اغلب باعث تمایز پروبیوتیک‌ها از باکتری‌های اسید لاکتیکی می‌گردد.
اتصال باعث توده ای شدن زودگذر می‌شود. به نظر می رسد ترکیب گونه‌های شناخته شده ای نظیر رامنوس جی جی و 12BB اثر مثبتی بر روی عدم اتصال پاتوژن داشته باشد. بهترین ترکیب شناخته شده پروبیوتیکی 3#VSL است که مخلوطی از 8 باکتری لاکتوباسیلوس و بیفیدوباکتریوم می‌باشد که ترکیبی از هشت باکتری می‌باشد که شامل باکتری‌های گونه لاکتوباسیلوس و بیفیدوباکتریوم می‌باشد که در چندین بیماری انسانی مفید و ثمربخش است. به نظر می رسد که ترکیبات پروبیوتیکی باعث ایجاد بازدارندگی در پاتوژن ها می‌گردد گزینه مناسبی برای خطرات مرتبط با بیماری ها هستند. جایگزین کردن یک باکتری به جای باکتری دیگر می تواند باعث ایجاد تغییراتی در مکانیزم بازدارندگی، جایگزینی و رقابت می‌گردد.
پروبیوتیک‌ها و ویروس ها: ویروس ها جز خطرات فزاینده برای انسان‌ها که موجب ایجاد بیماری در سراسر جهان می‌شوند. تخمین زده شده است که از کل عفونت های انسانی 60 درصد متعلق به ویروس ها است که در این بین ویروس های هوازی و روده ای بیشترین سهم را دارند. گوناگونی آن‌ها باعث شده است که تولید دارو تهیه واکسن برای مقابله با آنان بسیار مشکل باشد. مطالعاتی کلینیکی نشان دادند که گونه‌های پروبیوتیکی خاصی قادر به کاهش مدت زمان و کاهش خطر عفونت های ویروسی خاص می‌شوند. یکی از شناخته شده ترین مزایای پروبیوتیک‌های خاص برای سلامتی انسان کاهش مدت زمان عفونت ویروسی -اسهال ویروسی و کاهش خطر آن در نوزادان و کودکان است. مطالعات اخیر نشان داد که پروبیوتیک‌های مورد نظر در مقابل عفونت های مجرای تنفسی که ریشه ویروسی دارند بسیار مفید و موثر هستند. به خوبی می دانیم که پروبیوتیک‌های خاصی نظیر رامنوس جی جی- ال کازی شیروتا و ال ریوتری – 12BB و چندین پروبیوتیک دیگر در مقابل روتاویروس ها اثربخش بوده زیرا زمان مربوط به ریکاوری اسهال را از یک روزه کمی بیشتر کاهش می دهند. نتایج بدست آمده از انجام مطالعات کلینیکی بیانگر این است که مصرف منظم محصولات پروبیوتیکی مکملی برای واکسیناسیون است. پروبیوتیک‌های خاصی قادرند به مقابله با عفونت های ویروسی پرداخته و این کار را به طریق زیر انجام می دهند: حذف ویروس ها تقویت اتصال میان پرده های روده و تولید مواد ضد میکروبی و ضد ویروس و تحریک پاسخ دفاعی سیستم ایمنی سلول میزبان، همچنین متوجه شدیم که باکتری‌های پروبیوتیکی خاصی قادر به اتصال به رواتویروس ها غیرفعال کردن آن‌ها هستند که در این بین رامنوس جی جی و 12BB بهترین گونه‌ها از این نظر می باشند.تا آنجا که ما می دانیم دو گونه رامنوس جی جی و ال رامنوس 705LC بیشترین خاصیت را جهت حذف آفلاتوکسین‌ها دارند. این گونه‌ها مربوط به باکتری‌های اسید لاکتیکی در محصولات غذایی مورد استفاده قرار می گیرند و استفاده از آنان جهت حذف سم آفلاتوکسین از غذاهای آلوده از نظر اقتصادی مقرون به صرفه است به همین منظور از این باکتری‌ها برای حذف آفلاتوکسین استفاده می‌گردد که غلظت باکتری‌ها برای حذف AFB بایستی بیشتر از 109CFUg-1 باشد تخمین زده شده است که 107 مولکول AFB به یک باکتری پروبیوتیکی متصل خواهد شد.
کامکار وهمکارانش به بررسی آفلاتوکسین M در پنیر سفید ایرانی پرداختند(2005 ) که به این شرح است آفلاتوکسین M رایج ترین نوع مایکوتوکسین در شیر و فرآورده‌های شیر در ایران است. AFM1 محصول متابولیتی مهم AFB است و معمولاً در شیر و ادرار حیواناتی که غذای آلوده به آفلاتوکسین را مصرف کرده اند یافت می‌گردد. هدف از این مطالعه تعیین غلظت AFM1 در شیر اولیه آب پنیر سفید ایرانی است. نمونه شیر مورد استفاده در تولید پنیر را در 6 سطح مختلف توسط AFM1 به مقدار (25/0 – 5/0 – 75/0 -1-25/1 – 75/1 میلی گرم بر لیتر ) آلوده نمودیم. تولید پنیر به صورت سنتی انجام گرفت. توزیع در بین شیر دلمه- آب پنیر و خود پنیر توسط HPLC و با استفاده از ردیاب فلورساس و ستون موجود اندازه گیری شد. آفلاتوکسین M1 موجود در پنیر بدست آمده به ترتیب 12/3 و 56/3 برابر آب پنیر بود. مطالعه حاضر نشان داد که غلظت AFM1 در کشک و پنیر بیشتر از آب

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه با واژه های کلیدی درجه حرارت
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید